X
تبلیغات
وکیل جرایم سایبری

چند روز پیش بابای بچه‌ها حقیقتی را مطرح کرد که خیلی خیلی عجیب بود. شاید دوستان من انسان‌هایی از نوع بابای بچه‌ها باشند و این موضوع برایشان خیلی هم عادی باشد. اما به هرحال بدم نمی‌آید که راجع به این موضوع گپی بزنیم. 

ایشان ادعا می‌کردند که: «اگر کُرهء زمین را در اندازه‌ای نزدیک به یک کرهء جغرافیایی متوسط، فرض کنیم و آدم‌ها را هم به همین نسبت کوچک تصور کنیم؛ در صورتی که همهء آدم‌های روی کره زمین دست یکدیگر را بگیرند و یکجا جمع شوند، توده‌ای که از آدم‌ها دیده می‌شود به اندازه اثر ِ نوکِ یک مدادِ تیز، روی کرهء جغرافیایی‌است!» و البته وقتی دهان باز و چشمان ناباور مرا دیدند محاسبات مبسوطی مبنی بر دقیق بودن ادعاشان انجام دادند که جزئیاتش بماند برای خودشان چون من اصلا این‌کاره نیستم. فقط بگویم که نتیجه این محاسبات مخ‌ام را تکان داد؛ شَدید. وقتی صحت قضیه برایم معلوم شد، حالت حکیمان را به خودم گرفتم و گفتم: «اگر زمین این‌همه بزرگ است پس چرا برای بعضی از آدم‌ها جا نیست؟ مگر ما کره زمین را چه‌جوری بین خودمان تقسیم کرده‌ایم؟» همین‌جور که برای خودم حکمت بلغور می‌کردم ادامه دادم: «راستی این را هم در نظر بگیر که بخش اعظمی از کرهء زمین اقیانوس و بیابان و مناطق سرد و غیر قابل سکونت است.» 
از شما چه پنهان حتی وقتی با گفتن این جمله، ادای آدمی را درمی‌آوردم که حساب و کتاب سرش می‌شود خودم می‌دانستم که حرف مهمی نزده‌ام. چون حتی اگر مناطق غیر قابل سکونت را هم از زمین حذف کنیم باز هم برای اثر نوک یک مداد تیز، فرق چندانی نمی‌کند.


از همه دوستانم که در این مدت که حرفی برای گفتن نداشتم باز هم به من سر می‌زدند تشکر می‌کنم. متاسفم که در این مدت با پست تکراری و قدیمی روبرو می‌شدید. و خواستم بدانید که آمار بازدید‌های شما باعث دلگرمی من است.